40 yıldır iktidar değişiyor, düzen değişmiyor!
Pazar günü çok sevdiğim eski bir okul arkadaşımla karşılaştım. Yazılarımı sürekli okuduğunu ve desteklediğini söyledi. Ancak bir eleştirisi de vardı: Yazılarımın objektif olmasına rağmen hangi tarafı desteklediğimin belli olduğunu ifade etti. Aslında haklıydı. Ancak bunu bilerek yaptığımı henüz anlamamıştı.

Pazar günü çok sevdiğim eski bir okul arkadaşımla karşılaştım. Yazılarımı sürekli okuduğunu ve desteklediğini söyledi. Ancak bir eleştirisi de vardı: Yazılarımın objektif olmasına rağmen hangi tarafı desteklediğimin belli olduğunu ifade etti. Aslında haklıydı. Ancak bunu bilerek yaptığımı henüz anlamamıştı.
Özellikle yıllardır dile getirdiğim bir gerçek var: Kuzey Kıbrıs’ta siyasette ve ekonomide 40 yıldır aynı kısır döngünün içinde dönüp duruyoruz.
Kıbrıs Türk halkı, UBP’nin Türkiye ile kurduğu yardım ve iktidar dengesi arasına sıkışıp kaldı. UBP, onlarca yıldır Türkiye’den aldığı mali yardımlar ve Türkiye ile yürüttüğü yakın iş birliği sayesinde iktidarda kalmayı başardı. Ben buna Türkiye’ye endeksli ekonomi diyorum. Ancak bu ilişki, zaman içerisinde mali açıdan ciddi bir bağımlılık yarattı.
UBP, Türkiye ile ilişkilerini yıllardır sağlam bir siyasi zeminde sürdürürken CTP’ye federasyon söyleminden başka pek bir alan kalmadı. UBP, Türkiye ile ilişkilerini onlarca yıldır sürdüren, iyi ya da kötü, belirli bir yönetim pratiği geliştirmiş bir siyasi parti. CTP ise aradan geçen onca yıla rağmen yönetim becerisi ve kapasitesi konusunda aynı ölçüde bir birikim ortaya koyamadı. Bu tablo da bizi sürekli aynı döngünün içine mahkûm etti.
Halk ve seçmen, ne zaman UBP’ye kızsa, yönetimine tepki gösterse oyunu CTP’ye verdi ve CTP’yi bir şekilde iktidara taşıdı. Ancak CTP’nin her iktidara gelişinde büyük bir yönetim boşluğu ortaya çıktı ve seçmen bir süre sonra yeniden UBP’ye yöneldi.
CTP’nin yönetim konusundaki ciddi eksiklikleri, halka gerçekleşmesi mümkün olmayan federasyon umutları pompalaması, ekonomi konusunda Türkiye’nin ötesine geçen somut bir perspektif ortaya koyamaması ve yuvarlak ifadelerle yetinmesi, bu alanda kapsamlı bir fikrinin ve gelecek planının bulunmadığı yönündeki eleştirileri güçlendiriyor.
Ben özellikle bu noktaya dikkat çekiyorum. Çünkü CTP’nin gerçekten alternatif bir siyasi parti olmasını yürekten arzuluyorum.
CTP’nin ayakları yere basan, sürdürülebilir ve somut bir ekonomik model ortaya koyması; federasyon söyleminin dışına çıkarak ülkenin diğer temel sorunlarına da kapsamlı çözümler üretmesi hâlinde UBP’ye gerçek bir alternatif olabileceğine inanıyorum.
Ancak yönetim yeterliliği konusunda katetmesi gereken daha çok yol var. En azından bu eksikliklerin farkına varması bile ciddi bir kazanım olacaktır.
Aksi takdirde 40 yıllık kısır döngü devam edecek: Üç dönem UBP, bir dönem CTP iktidara gelecek ve Kıbrıs Türk halkı aynı siyasi ve ekonomik çıkmazın içinde dönüp duracak.








































