1974 öncesiydi; “Ben aşağıda imza sahibi Lefkaralı Cemal Bayram, komünist kulübünde aza olduğuma dair olan söylentileri yalanlar, komünistlikle hiçbir alâkam olmadığını bildirir, temiz bir Türk oğlu Türk olduğumu açıklarım (Cemal Bayram)” diye gazeteye ilan vermişti muhterem. Verilen örnek sadece ‘Türk oğlu Türk’ Cemal Bey’le kalmıyor. Arkasından da Raşit Derviş bir açıklama patlatıyordu; “Dolaşan şayialara göre ben hiçbir zaman İşçi Birliği’ne kayıt olmadım. Yalnız TEK Spor Kulübü’nün alelâde bir azası idim. Son zamanlarda oradan istifa edip Yeşil Ada Kulübü’ne aza oldum. Benim hiçbir zaman komünistlerle işim olmaz” diye bir açıklama yaptı ‘alelâde’ bir şekilde ‘öcü komünistlere’ karşı. MâşâAllah o yıllarda da gemisini kurtaran kaptan misâli açıklama yapan çoktu vesselâm.
Mevcut durum Kıbrıs’ın Güneyi’nde yer alan coğrafyada hâlihazırda devam ediyor. Oradaki taraftar grupları siyasi partilerin birer gençlik kolları gibi çalışıyorlar. Gerek performans, gerekse siyasi ideoloji açısından farkındalık yaratan özellikle iki kulüp göze çarpıyor. Birincisi ‘Kıbrıs Kıbrıslılarındır’ ekseninde örgütlenen AKEL’in Omonia Kulübü, diğeriyse ‘Kıbrıs Helendir’ merkezinde yer Apoel Kulübü. Özellikle Apoel taraftarları işleri epeyce büyütmüşler ve Kıbrıs Cumhuriyeti İçişleri Bakanlığı’na siyasi parti kuruluş başvurusunu yapmışlar bu aralar.
Kıbrıs’ın Kuzeyi’nde ise bir zamanlar Türk Mukavemet Teşkilatı eksenli örgütlenen ve bugünlerde de ‘Hükümet Takımı’ olarak addedilen Çetinkaya Türk Spor Kulübü yanında, sivil başkaldırının simgesi olarak addedilen Yenicami Ağdelen Kulübü’nün siyasal misyonlarının yerlerinde artık yeller esiyor.
Sonuç mu? Güney’de hâlihazırda sporun siyaseti de, siyasetin spordu da toplum üzerinde son derece etkili. Kuzey’de mi? Bizler ne siyasetin sporunu ne de sporun siyasetini henüz mamur edemedik. Maalesef.
