Psikolojik patinaj

İşsiz olan veya kendi alanı, yetenekleri ve bilgisi dışında farklı işlerde çalışan bireylerde; ‘işe karşı isteksizlik, iş memnuniyeti azlığı, öfke, iletişim eksikliği ve çatışma’ gibi durumlar gözlemlenirken, bu durum önce bireyi, sonra da totalde toplumu olumsuz eksende etkiliyor. Bu sürecin uzun süre devam etmesiyle de ‘tükenme sendromu’ yaşanıyor, aynen spor dünyamızda da yaşandığı gibi. “Ya-ya-ya, şa-şa-şa benim güzel Mağusa”, “Oyna GG çok yaşa” veya “Bülent Dizdarlı aşkına yeniden kırmızı kırmızı şimşekler” denilen günleri çok gördük.

Çok Yıldızlı Koral Bozkurt Yönetimi mâlum Namık Kemal Meydanı’nda şampanyaları patlatıp, mangal, âlem derken evli evine köylü köyüne dağıldık, tıpkı gün sonunda ‘eve gidiş ve ödev yapma zamanı’ burukluğunda. Motivasyon mu? O da ne? Üç-beş kuruş gecikmeli şampiyonluk ödülü, biraz sosyal medyada kapışma, biraz da yönetici merkezli psikolojik patinaj.

Şampiyonlar Ligi veya UEFA Avrupa Ligi’ni zaten renkli ekranlardan görmeye alışmıştık ki, Güney’in önce Anorthosis, sonra da benim takım Mono APOEL FC, OMONIA ve AEL Limassol hepimizi komplekse soktu. Kuzey’de tükenmişlik, Güney’de ise ‘tatlı su’ balıklarının iş doyumunu izlemeye devam bir kader mi, yoksa kederden mi ve de sürünmeye devam mı?
İkinci senaryo tabiî ki de daha mantıklı. Gerçi kim takar bu senaryoları! ‘Benzin harbiden uçmuş, vergiler göçtürmüş, faizler diz çöktürmüş, işsizlik çıldırtmış, çevrenin içine edilmiş, gasp, şiddet, trafik canavarları, uyuşturucu, bebe ölümleri, cinayetler ve daha nice nice genç yaşta kaybedilenler’ varken benimki de amma maraz ha! O kadar tükenmiş durumumuz varken, biz de sporumuzun bildik durumuna bir kez daha parmak basmaya çalışıyoruz.
E pardon değerli okuyucum, şahsi tükenme sendromumla değerli zamanınızı tükettim. Neyse; Doğu’ya giden gemi içerisinde Batı’ya koşan küçük bir insan grubuyuz. Hayırlara vesile olsun.