Özellikle son birkaç yıldır memleketteki “yoksulluk manzaralarına” ilişkin boğazımızı düğümleyen hikayelerin ve tanıklıkların sayısı artmış durumdadır. Şahit olduğu, duyduğu, gördüğü veya okuduğu yoksulluk ve çaresizlik örneklerine dair üzülerek ve kaygı ile yorum yapan insanların çoğunun iyi niyetinden kesinlikle en ufak bir şüphem yok. Zaten bu insanların bir kısmı, olabildiğince yardım eli dahi uzatmaya çalışıyorlar böylesi durumlarda.
Ve fakat yine de de şunu belirtmek gerek ki, bu ülkede artan yoksullaşma ve çaresizlik bir gerçek olduğu kadar, bu yoksullaşmayı ortadan kaldırmasa bile hafifletecek, çaresizliği ise ortadan kaldırıp umudu yeşertecek çözüm önerilerini dikkate almayan bir yönetim anlayışının varlığı da bir gerçektir,
Lakin şu da bir gerçek ki, yoksulluğun kendisi hakkında durmaksızın konuşan, ve hatta bundan siyasi veya rant elde eden, ama söz konusu yoksulluğu hafifletmeye ve vatandaşın refahını artırmaya dönük çözüm önerileri olduğunda sus pus olan ve hatta bu önerilere aktif bir şekilde karşı çıkanlar da maalesef vardır. Kısacası siyasi kimlik taşıyan veyahut iş insanı figürü ile ortalarda nutuk sallayan birçok insan bal yapmaz arı misali konuşmaktan öteye gidemiyor.
Asgari ücretin en düşük kamu maaşına eşitlenmesini dillendiremeyen,
Servet Vergisini ağzına dahi almayan
10 veya daha fazla çalışanı olan özel sektördeki işyerlerinde sendika mecburiyeti getirilmesini seslendirmekten kaçınan
Vatandaşın yoksullaşmasının ana etkenlerinden olan temel gider kalemlerini gıda, eğitim, sağlık, konut, toplu taşıma azaltabilmek için kamusal yatırımların yapılması gerektiği, ve bunun da özel kişilerin kâr etmesini içermeyen bir düzenlemeyle hayata geçirilmesi gerektiğini gerçekçi bir bakış açısıyla ortaya koymayanların hangi görüşe sahip olursa olsun boş yapmaktan öteye geçmeyen lafazanlıklarına hepimizin karnı tok.
