Bu yazıyı niye yazıyorum? Çünkü Türkiye her zaman doğru politikaları uygulayamıyor. Bunu anlamamız lazım. Konuyu tabii ki ekonomiye getireceğim.
Altyapı yatırımları ve yardımları için teşekkür ederiz ancak bunlar bizim sosyoekonomik sorunlarımızı çözmüyor. Şu anda Kıbrıs Türkü olarak bu yanlış politikaların bedelini ödüyoruz.
GKRY’nin AB’ye tam üye yapılması ve Türkiye’nin tam üyelik sürecinin durması… 1995 yılında verilen bu onayın, Kıbrıs meselesinde Türkiye aleyhine kalıcı bir asimetri ve diplomatik zafiyet doğurduğu yönündeki değerlendirmelerin hepsi doğrudur.
Dönemin hükümetine göre AB ile müzakere sürecinin başlaması, Rum tarafını adada kapsamlı bir çözüme zorlayacak bir teşvik mekanizması yaratacaktı. AB’nin, adada çözüm olmadan GKRY’yi tam üye yapmayacağı varsayılmıştır.
2004 Sonrası Diplomatik Kilitlenme
1995’te açılan bu yol, GKRY’nin 2004 yılında Annan Planı’nı reddetmesine rağmen tek taraflı olarak AB’ye tam üye olmasını sağlamıştır. Tam üye olan GKRY, AB’nin oybirliği kuralını kullanarak Türkiye’nin AB üyelik müzakerelerindeki birçok başlığı bloke etmiştir.
Türkiye, Kıbrıs gibi hayati bir millî güvenlik ve dış politika meselesinde elindeki veto kartını masadan kaldırmıştır. Hataya bakın siz…
Kuzey Kıbrıs’ta kendi kendine yeten, üretim odaklı bir ekonomi ve güçlü bir kurumsal yapı inşa edilememesi, KKTC’nin Türkiye’ye olan mali bağımlılığını artırmıştır. Bu durum hem Kıbrıs Türk toplumunun kendi iç dinamiklerinde siyasi ayrışmalara yol açmış hem de uluslararası arenada KKTC’nin “bağımsız bir devlet” olarak algılanmasını zorlaştırmıştır.
Türkiye’nin Kıbrıs politikasındaki temel açmazı; askerî ve sahadaki üstünlüğün diplomatik masada kalıcı, hukuki ve tanınabilir bir statüye dönüştürülememesi ve özellikle AB sürecinde tek taraflı iyi niyet adımlarına karşılık bağlayıcı güvenceler alınamaması olarak öne çıkmaktadır.
Ve geldiğimiz nokta bugün tam da budur…
Yorum sizin. Bugün de biraz dış politika ağırlıklı bir makale.
