Bir halk tükenir mi?
Nasıl tükenir?
Önce nufüsu göç eder ve azalır, hatta yok olur.
Tükeniş başlamış olur.
Göç sürdükçe aidiyeti azalır.
Bir sonraki adımda ikame nüfus gelir.
Aslını, esasını, kültürünü kaybediş de başlamıştır artık.
Kendini “az” hisseder, eksik hisseder.
Değişir, dönüşür, yabancılaşır.
Hele ki düzen, düzensizlikten ibaret bir anomali ise.
O zaman “yasalar da uygulanır” değildir artık.
Kimse kimseyi umursamaz.
Yeraltı, yerüstüne çıkar, normalleşir, normal olmayan.
Ve kaos baş gösterir.
Yani bir nevi anarşizm.
******
Tıpkı şimdiki KKTC gibi.
Düzen yok, olana da inanç yok.
Düzelir diye umut yok, umuda talep yok.
Aşısını güneyde yapan gençler.
Yasalara rağmen 2.iş yapan Doktor, öğretmen, memur.
Çalışanını asgari ücret gösteren büyük üniversiteler.
Devletten prim kaçıran sermaye.
Kendisini soyan sermayeyi görmezden gelen Devlet.
Sermayeye gebe kalmış siyasetçi.
Yüze baka baka halkını sömüren siyaset.
*****
Her şeyin ortasında ise zavallılaşan halk.
Güç kaybedilmiş, hayaller rafa kalkmış.
Düşünmekten de vazgeçilmiş.
Kafa yormak bile artık zul.
Tek marifet “hasba çıkarsınlar” demekten ibaret.
İşte bu da biziz, yani KKTC Halkı.
Soramıyorız, sorgulamaktan bile imtina ediyoruz.
Suç bizde mi yani halkta mı?
Yoksa suç halkı bu hale getirenlerde mi?
Öğretilmiş bir yaşam mı bu?
Yoksa tek bildiğimiz bu muydu zaten?
******
Yorgun, bitkin ve tükenmiş durumdayız.
Hem nicelik olarak.
Hem de nitelik olarak.
