Gidilecek köyün minareleri göründü..

Ekonomik sorunlar derinleşerek devam ediyor. Siyasetin çözüm üretmesi gereken en önemli konuların başında  gelen ekonomi maalesef hükümetin elle tutulur, gözle görülür bir politikası olmadığından çözüm yollarını tıkamıştır.. Halkın büyük oranda alım gücünü yitirmesi, geçim derdi ile mücadele etmesi hükümetin umurunda dahi değildir.

Sağlık sistemine gelince ki bu her zaman öncelikli bir politikayı gerektirirken, içinde bulunduğumuz pandemi sürecinde daha da hayati öneme haiz olmuştur. Hükümetin bu konuda da yanlışları maalesef yapılan doğruların kat be kat üstünde. Aşı organizasyonunda da gerekli çabalar ortaya konulmadığı için aşılı insan sayısı tatmin edici bir boyutta değil. Aşı olmayı kendince sebepleri olan hatırı sayılır bir kesim reddediyor. Hükümetin bu noktada aşıyı teşbik edici politikalar üretmesine ihtiyaç vardır.

Malum okullarımız açıldı, her ne kadar da Eğitim Bakanı Olgun Amcaoğlu şu ana kadar bir sıkıntı yaşanmadı dese de, işin aslı bu değil.

Çeşitli okullardan edindiğim bilgi ve öğretmen sendikalarının tespitlerinde maalesef arzu edilmeyen sorunlarla karşı karşıya kalıyor okul yönetimleri. Bazı okullarda 35,40 derken 46 kişilik sınıflarda eğitim verilmeye çalışılıyor.  Okulların birçoğu pandemi koşularına hazır hale getirilmedi. Dolayısıyla bilinmeyen bir nüfusun oluşturduğu aşırı kalabalıklar haliyle hiçbir alanda sağlıklı bir planlamanın yapılmasına müsaade etmiyor. Bu durum okullarımızdaki kapasitenin çok çok üzerinde öğrenci sayısı oluşturmuştur. Sınıflar, alt yapı, okulların fiziki nitelikleri, öğretmen kadroları yetersiz kalmaktadır.

Öğretmenler,, öğrenciler ve aileler kaygılı ve mutsuz. Lakin bütün bunlara karşın ülkeyi yönetenler ya da yönettikleri iddiasında olanlar üç maymunu oynamaya devam ediyorlar.

Ağızlarını her açtıklarında onların anlattıkları ile halkın yaşadıkları örtüşmediği için başka bir ülkeyi mi tarif ediyorlar diye şüpheye düşüyorum.

Bugün dar gelirli yüzlerce asgari ücretliye, yoksulluk sınırlarının altında bir yaşamı layık gören anlayış, bütün bunların üstüne birde uluslararası toplumdan, demokrasi ve insan haklarından, evrensel değerlerden, uluslararası hukuktan bütünüyle  koparmaya çalışıyorlar bizleri. Daha çok yalnızlaştırmaya, daha çok bağımlı hale gelen bir yapıya ve mevcut düzenin devam etmesinden yana bir tavır sergiliyorlar..

Bunu artık çok net olarak görebiliyoruz.

Bu yolun nereye gittiğini hepimiz kestirebiliriz..