Bayram sonrası haftaya elbette pozitif başlamak isterdik, ama ne mümkün!
Sabah olur olmaz yine gerçekler tokat gibi yüzümüze vurdu. Dış kaynaklı kontrolsüz nüfus artışı, bu kalabalıklara yetmeyen altyapı, su ve elektrik üretimi. Velhasıl uyanır uyanmaz önümüzde duran ve yaşamlarımızı olumsuz etkileyen gerçeklere bakıyoruz. Su yok, elektrik yok, yol yok, kaldırım yok, toplu taşıma yok, hizmet yok, vizyon hiç yok en önemlisi de artık umut da yok. Mini ekonomik adı altında günü bile kurtarmaya yetmeyen bir paketi sundular bayram öncesi.
Bu pakette de vatandaşa borçlanın borçla borç kapatın yolu gösterildi. Bütün bunlardan anlıyoruz ki yönetenlerin böylesi bir anlayışla ülkeye kazandıracakları bir şey yok. Laf kalabalığına ise herkesin tahammülü kalmadı. Muhterem yöneticilerimiz diyorlar ki; üretim çok önemliymiş, turizm can damarımız (mış) ,küçük esnaf şöyle önemliymiş ,eğitim şöyleymiş, gençlik böyleymiş, spor, kültür, sanat şöyleymiş, ve miş mışlarla sürdürülen bir yalan rüzgarı içinde savruluyoruz.
Peki nereye?
Öngörülemeyen bir bilinmeze doğru hızla sürükleniyoruz. Ülkeyi yönetenlerin de, onlara sözde muhalefet edenlerin de zerre umurlarında değil. Belli ki tuzları da kuru!
Vatandaş pahalılık altında eziliyor.
Geçen yıl et döner aldığın parayla bu yıl tavuk döner alamıyorsun
Geçen yıl 1 kg et aldığın parayla bu yıl 1 kg tavuk eti alamıyorsun.
Geçen yıl 1 kg tavuk aldığın parayla bu yıl 1 koli yumurta alamıyorsun.
Geçen yıl 1 damacana su aldığın parayla bu yıl 5 litre su alamıyorsun.
Vatandaş evine ekmek götüremiyor.
Vatandaş alım gücünü hepten yitiriyor.
Yönetenler ise enseyi karartmayın bütün bunlar geride kalacak mesajı veriyor.
Lakin vatandaş her gün bunlarla yüzleştiği için siyasilerin verdiği bu ve benzeri mesajlara itibar etmiyor.
Kısacası herkes çektiğini biliyor.
Cebinde eriyen parasını, satın alma gücünün elinden kayp gittiğini, hayat pahalılığını ve en önemlisi iyiye dair bütün umutların tükendiğini.
