Akıncı, Cenevre için Tatar’a “papağan” demişti.
Cenevre’de Ankara’nın papağanı olacak iddiası vardı.
Tatar, yemedi, içmedi aylar sonra cevap verdi.
Neyse geç olsun, güç olmasın.
Ne dedi halef CB, selef CB’ye?
Yani Tatar Akıncı’ya.
Demiş ki ;
“Ben Ankara papağanıysam, sen kimin papağanısın”?
******
Ne muhteşem ikili değil mi?
Papağan muhabbeti yapmışlar.
Biri eski, diğeri yeni Cumhurbaşkanı.
Ne zengin bir literatür.
Ne entellektüel bir tartışma.
Gurur duymamak mümkün değil.
Ersin Tatar’la da, Mustafa Akıncı ile de.
İyi ki varlar!
İyi ki bu edebi kültürü lütfettiler ve halkla paylaştılar.
Onlar olmasa papağan kültürümüz eksik kalırdı.
Onlarsız, papağan soslu engin bilgilerini öğrenmezdik.
*****
Ha bu arada papağan demişken!
Papağanı, Cumhurbaşkanları belli ki kötü varsaymışlar.
Oysa papağan “Dudu Kuşu!” diğer adı “Tuti”.
Güzel öten kuş diye geçiyor literatürde.
Şarkılara girmiş, şiirlere konu olmuş.
Tarkan ne demişti ; Dudu, dudu dilleri, lıkır lıkır içmeli.
Nef’i ne yazmıştı ; Tut-i mucize-i guyem, ne desem laf değil.
Ama işte dil bu.
Kemiği yok.
Söylersin gider.
Ama söz ağıdan çıktı mı bir kere, dönüşü de yok.
Ve böylece papağan siyaset argümanımız artık.
******
Birbirine kendilerince eleştiri yaptılar.
Biri ona papağan dedi.
Öteki diğerine “ya sen kimin papağanısın” diye cevap verdi.
Her iki Cumhurbaşkanımla da gurur duyuyorum.
Onlar olmasa papağanı araştırmazdım.
Onlar olmasa papağanın güzelliğini bilemezdim.
Onlar olmasa dudu dillinin, papağan olduğunu öğrenmezdim.
Teşekkür ediyorum Sayın Cumhurbaşkanlarıma.
Neyse biz halimize bakalım.
Sizler papağan muhabbetine devam edebilirsiniz efendim.
Hade sizlere kolay gelsin.
Daha nice, nice papağanlı diyaloglara.
